η Φιλοσοφία μας

Ποιο είναι το μεγάλο δίλλημα που απορροφά την σκέψη μας και την δράση μας τα τελευταία χρόνια και ειδικότερα τώρα σε αυτή την περίοδο κρίσης;

Τι να επιλέξουμε; Το φιλελεύθερο μοντέλο ανάπτυξης ή το σοσιαλιστικό;

Μήπως όμως αυτό το δίλλημα είναι μια παγίδα  που προκαλείται από κάποια κυρίαρχη κοσμοαντίληψη, άκρως δυϊστική και μας εγκλωβίζει σε μια θρησκευτικού-δογματικού τύπου προσέγγιση ενός κατ’εξοχήν πολιτικού προβλήματος όπως είναι ο τρόπος οργάνωσης μιας κοινωνίας;

Θα πρέπει όμως να πούμε πρώτα δύο λόγια για  το ποιες είναι οι ρίζες φιλελευθερισμού και σοσιαλισμού και τι είναι πολιτική, χωρίς πολύ φλυαρία…

Φιλελευθερισμός και σοσιαλισμός είναι αμφότεροι γόνοι της Ευρωπαϊκής κουλτούρας  η οποία όμως στον πυρήνα της ύπαρξής της  υφίσταται μια καθοριστική αντινομία που στιγματίζει φιλελευθερισμό και σοσιαλισμό.

Υπάρχει λοιπόν μια αντινομία ώστε από την μια  υπάρχει η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός που εμπνεύστηκαν από την αρχαία ελληνική κατά Φύσν-πολιτική σκέψη και από την άλλη υπάρχει ο Μεσαίωνας, όταν κυριαρχούσε ο σκοταδισμός, η μισαλλοδοξία και ο ολοκληρωτισμός ως πολιτική και θρησκευτική ιδεολογία.

Τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα και ο μαρξισμός, ακόμη και οι κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις της αστικής δημοκρατίας και του φιλελευθερισμού μετά και την Γαλλική επανάσταση, όλα έχουν τις ρίζες τους σε κινήματα που υπάρχουν στην Ευρώπη από τον 12ο αι μ.Χ. και τα οποία αντλούσαν γνώσεις κι έμπνευση από τον ελληνικό πολιτισμό. Ο Διαφωτισμός και ο Ουμανισμός που είναι οι πρόγονοι όλων των σύγχρονων κοινωνικών κινημάτων, έχουν τις ρίζες τους σε αυτά τα κινήματα του Μεσαίωνα και φυσικά στην ελληνική σκέψη.

Από την μια λοιπόν ο Δυτικός κόσμος και τα παραγωγά του (αστική δημοκρατία, μαρξισμός κτλ.) εμπνέονται από το ελληνικό πνεύμα από την άλλη παρουσιάζει ταυτόχρονα ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο που είναι απόρροια του Βιβλικού-μονοδιάστατου φαντασιακού.

Αυτό του μεσσιανισμού, δογματισμού, δυϊσμού. Αμφότεροι (φιλελευθερισμός και σοσιαλισμός) ευαγγελίζονται την μια και μοναδική αλήθεια κάτι που στην ουσία ακυρώνει κάθε μορφή σύνθεσης με την άλλη άποψη.

Η σύνθεση όμως είναι το βασικό χαρακτηριστικό της πολιτικής σκέψης. Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική αν υπάρχουν αυθεντίες, μοναδικές αλήθειες, σωτήρες.

Η κοινωνία και από την σύγχρονη επιστήμη θεωρείται πλέον ένα ζωντανό, ανοιχτό σύστημα που επηρεάζει κι επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες.

Καπιταλισμός και μαρξισμός αντιλαμβάνεται την οικονομία εξαρτημένη από την κοινωνικο-ιστορική θέσμιση μιας ιδιαίτερης κοινωνίας όπου όμως κοινωνία και Ιστορία θεωρούνται πρωτοεμφανιζόμενα φαινόμενα που δημιουργεί ο άνθρωπος ανεξάρτητα ή και ενάντια στην Φύση.

Η κοινωνική οργάνωση είναι απόλυτα ένα φυσικό προϊόν και στην φύση δεν υπάρχουν δυϊσμοί, καλό και κακό, υπάρχουν συνθέσεις με πολλούς διαφορετικούς τρόπους που εγγυώνται την αέναη εξέλιξη Ο Αριστοτέλης και  οι Έλληνες συνέλαβαν την Ιδέα πως πέρα από τα διάφορα μη φυσικά-ανθρώπινα δίκαια, υπάρχει μια μόνον Πολιτεία απολύτως καλύτερη, αυτή που είναι σύμφυτη με την Φύση.[1].

 Με λίγα λόγια, φιλελευθερισμός και σοσιαλισμός έχουν κοινές ρίζες και στα θετικά και στα αρνητικά τους σημεία και κάθε κριτική απέναντί τους θα πρέπει να γίνεται όχι με κάθετες διαχωριστικές γραμμές.                                                                                                   

Η αμφισβήτηση όμως των σύγχρονων κινημάτων έναντι του καπιταλισμού γίνεται με όρους  δυϊστικούς όπου υπάρχουν κάθετες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο συμφέρον της εργατικής τάξης και της οικονομίας της αγοράς, οπότε ακυρώνεται κάθε πιθανότητα για σύνθεση. Η αμφισβήτηση γίνεται στα πλαίσια μιας λογικής της απόλυτης ρήξης και μηδενιστικής απόρριψης κάθε πιθανού θετικού στοιχείου στην «άλλη» πλευρά. Δεν αντιλαμβάνεται την κοινωνία-έστω την καπιταλιστική-ως έναν ενιαίο οργανισμό του οποίου όλοι είμαστε μέρη κι εντός του οποίου θα πρέπει να παράγουμε πολιτικές συνθέσεις για την εξέλιξη και την μεταρρύθμιση της κοινωνίας. Αυτή όμως η λογική παύει να είναι πολιτική και μετατρέπεται σε ένα φανατικό δογματισμό που βλέπει τα πάντα ως μαύρο και άσπρο.

Για να μην μακρηγορούμε, αυτό που θέλουμε να προτείνουμε δεν είναι μια σύνθεση φιλελευθερισμού και σοσιαλισμού αλλά η υπέρβαση και των δύο γιατί όσα θετικά στοιχεία κι αν έχουν, στον πυρήνα της ύπαρξής τους υπάρχει το  πολιτικοκτόνο τέρας του δυϊσμού.

Μήπως λοιπόν ήλθε η ώρα να αρχίσουμε να μιλάμε με όρους πραγματικά πολιτικούς χωρίς τις παγίδες  παραφύσιν  ιδεολογιών που μας ταλαιπωρούν μέχρι και σήμερα.

Γιατί για να αλλάξουμε την κοινωνία και το σύστημα θα πρέπει οπωσδήποτε να μιλάμε με όρους ΄΄αριστεράς΄΄ και όχι ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ!

Ας αρχίσουμε λοιπόν να μιλάμε για θεσμούς, για άμεση δημοκρατία, για την οικονομία ως παράγωγο της πολιτικής κοινωνίας και όχι της κοινωνίας ως παράγωγο της οικονομίας όπως διαστροφικά μας επιβλήθη από φιλελευθερισμό και σοσιαλισμό


[1] . Αριστοτέλης, Πολιτικά vii 5

One thought on “η Φιλοσοφία μας

  1. ….επιττρέψτε μου μια μικρή παρέμβαση στη κατά τ’άλλα ενδιαφέρουσ τοποθέτησή σας. Οι ρίζες του φιλελευθερισμού (libertarianism και όχι liberalism) δεν βρίσκονται στη γηραιά ευρώπη, αλλα στην ακόμα γηραιότερη Κίνα, και συγκεκριμένα στη φιλοσοφική άποψη περί κράτους (state) του Ταο-Τε-Κιν και του Κονφουκιανισμού.
    Βλέπε σχετικά κεφάλαια στον Ρόθμπαρντ, περι «Οικονομικής Σκέψης προ του Άνταμ Σμιθ» (Libertarianism in Ancient China- http://mises.org/daily/3903)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s